Zoeken

Mijn eicellen op mijn 33ste invriezen in Nederland

#eicelleninvriezen #vruchtbaarheid #ovarieelreserve #AMH #Kinderen


Ik heb mijn eicellen laten invriezen! Mijn menstruatie is nog niet volledig regelmatig, maar ik heb wel 19 eitjes in kunnen laten vriezen 😉 Yay!


Eerst een paar dingen over mezelf en waarom ik mijn eicellen in wil vriezen

  • Ik ben 32, en word 33 (geboren op 29 December 1987)

  • Ik wil zeker weten kinderen ooit – zeker nadat ik mijn eierstokken voelde rammelen toen mijn nichtjes geboren werden. Ik denk ook dat ik goede genen heb, ik vertel mijn vrienden altijd dat als mijn kinderen net als mij worden, ik enorm trots zou zijn 😊

gif
  • Ik bevind me nu niet in de allerbeste positie (zowel professioneel als persoonlijk) om aan kinderen te beginnen binnen nu en twee jaar want: 1. Grip is pas een jaar oud en ik zou graag hier nog op willen focussen; 2. Zwanger worden kun je niet in je eentje

  • Alhoewel ik een avontuurlijk persoon ben (denk: het opzeggen van mijn eerdere baan om over de wereld te reizen, om vervolgens een bedrijf op te bouwen), ben ik ook erg risico-avers – ik hou ervan om backup plannen of plannen die mijn risico op een ‘slechte uitkomst’ verlagen te hebben.

  • Ik wil graag mij eicellen en, als het mogelijk is, ook embryo’s invriezen, aangezien embryo’s een hogere kans hebben op een succesvolle geboorte. Bij ingevroren eicellen moet je deze eerst ontdooien om vervolgens de zaadcellen toe te voegen en dan te hopen dat het zich ontwikkelt in een gezonde embryo.


Voordat ik in alle details spring, een kleine tip van Grip 😉. Test je AMH van te voren als de eerste stap van je eicellen in laten vriezen. AMH is een goede indicator van de hoeveelheid aan cellen die je zou kunnen ‘oogsten’ tijdens de procedure. Mijn AMH waarde is bovengemiddeld voor mijn leeftijd en ik kon 21 eicellen ‘oogsten’, waarvan er 19 daadwerkelijk overleefden.


Bestel je Grip test hier!


In Nederland, mensen met eierstokken kunnen hun eieren in laten vriezen via het ziekenhuis als:

  • Je een behandeling moet ondergaan die schadelijk zou kunnen zijn voor je vruchtbaarheid

  • Je een verminderde hoeveelheid aan eicellen hebt door operaties die je hebt moeten ondergaan als gevolg van endometriose of andere genetische aandoeningen

  • Je een niet-medische reden hebt, zoals het geval is wanneer je het beginnen aan kinderen het liefst nog even wilt uitstellen. Je moet hier wel tussen de 30 en 40 jaar zijn. Ik val binnen deze categorie

  • Opmerking: Pin me hier niet op vast, maar ik denk dat de kosten door de zorgverzekeraar gedekt worden als het gaat om een medische reden. Als je een niet-medische reden hebt, moet je betalen voor de procedure. De intake is wel gratis als je ouder bent dan 30.

Eicellen invriezen in Nederland

Bron: Amsterdam UMC


Dit staat er op hun website:

  • Vrouwen die een behandeling moeten ondergaan die schadelijk kan zijn voor de voortplanting;

  • Vrouwen met een verminderde voorraad aan eicellen, bijvoorbeeld door operatie's door endometriose of genetische afwijking;

  • Vrouwen met een niet-medische reden, bijvoorbeeld kinderwens in de toekomst met een partner. Wij mogen deze behandeling aanbieden aan vrouwen tussen 30 en 40 jaar (tot en met 39 jaar).


De kosten van de behandeling bij Viva Neo te Leiderdorp (actueel op 23 december 2020)

  • Consultatie en (bloed)onderzoek: €0 De verzekering dekt deze kosten omdat ik ouder ben dan 30.

  • Het invriezen van de eicellen zelf: €1,895

  • De injecties: €750,-

  • Een gedetailleerd overzicht van de Vivaneo 2020 prijzen vind je hier


De rest van deze blog kan een beetje droog en lang overkomen, omdat ik mijn eicel-invries reis op een hele directe manier in een tijdlijn zal beschrijven.

Let wel op, je eicellen in laten vriezen is geen garantie dat je later een kind kunt krijgen. Het is slechts een aanvulling en dient niet direct als vervanging. Het invriezen van je eicellen is eigenlijk hetzelfde als het ondergaan van IVF – minus de bevruchting van de eicel en het terugplaatsen hiervan.


Vroeg 2020 – Ik wou vroeg in 2020 mijn eicellen al in laten vriezen, maar toen kwam de Covid lockdown


Juli 2020 – De lockdown werd opgeheven en de behandelingen werden weer opgepakt


  • 6 juli, 2020 – Ik belde mijn huisarts op voor een afspraak om een doorverwijzing te krijgen voor het invriezen van mijn eicellen


  • 8 juli, 2020 – Mijn huisarts belde me op (door Covid had ik een telefonische afspraak) en vroeg me of ik doorverwezen wou worden naar het Amsterdam UMC of naar een privé kliniek (Viva Neo). Ze vertelde dat, volgens haar systeem, beiden een wachttijd hadden van 28 dagen. Ik ging voor het Amsterdam UMC, omdat ik in Amsterdam woon. Tevens, alle materialen en communicatie van het Amsterdam UMC zijn in het Nederlands – Google Translate was hierbij mijn beste vriend


  • 9 juli, 2020 – Nog dezelfde dag, kreeg ik mijn doorverwijzing

  • 15 juli, 2020 – Ik ontving een fysieke brief van het Amsterdam UMC


  • 24 juli, 2020 – Ik had een intakeformulier gedownload van de website van het Amsterdam UMC om deze vervolgens in te vullen en op te sturen naar cvv@amc.nl. Ik kreeg al snel een reactie. Ik belde ze op om te vragen hoe lang de wachttijd was, waarna ze me vertelden dat het tussen de 3 en 6 maanden kon duren voordat ik mijn eerste afspraak zou krijgen. Overigens, vriest het Amsterdam UMC ook geen embryo’s in. Na het horen van de wachttijd belde ik mijn huisarts direct op met de vraag of ik een doorverwijzing zou kunnen krijgen naar de privé kliniek (Viva Neo). Je kan ook terecht bij Viva Neo zonder doorverwijzing. Maar als je wel een doorverwijzing hebt dan worden in sommige gevallen de kosten van je intake en het (bloed)onderzoek vergoed – ik denk dat dit je rond de 200 á 300 euro kan schelen.

  • 27 juli, 2020 – Ik kreeg een email van VivaNeo waarin mij gevraagd werd om een (Engelstalige) vragenlijst in te vullen. De vragenlijst had ik dezelfde dag nog opgestuurd. Tip: Vergeet niet om ze een dag na het inleveren van je vragenlijst te bellen om je eerste afspraak in te plannen. Ik had verwacht dat ze mij zouden bellen, maar dat deden ze niet


  • 3 Augustus 2020 – Ik belde Viva Neo op, omdat ik geen reactie kreeg op mijn email waarin ik de vragenlijst had opgestuurd. Tijdens hetzelfde belletje heb ik een afspraak gemaakt voor 16 september (dit was het eerste tijdsslot wat ze nog open hadden) voor een intake gesprek.


  • 16 september 2020 – Ik heb de consultatie gehad met dokter Deen.

  • Zij vertelde me hoe het proces zou gaan. Ook deelde ik wat ik graag zou willen – invriezen van zowel de eicellen als de embryo’s

  • Ze vertelde dat in Nederland, voor vrouwen ouder dan 30, het gemiddelde nummer van eicellen die succesvol ingevroren kunnen worden per ronde ongeveer 8 is. Het is het beste als je rond de 15/16 eicellen kunt invriezen om zo de kans op een succesvolle geboorte in de toekomst toe te laten nemen. Ook vertelde ze me dat als ik zowel mijn eicellen als embryo’s wou in laten vriezen, ik twee rondes zou moeten doen.

  • Een andere suggestie die ze me gaf was dat ik minimaal zes weken voor mijn behandeling moet beginnen met het slikken van foliumzuur en vitamine D. (De eerste paar weken hield ik dit enorm goed bij, maar de afgelopen momenten wat minder. Ik herinner me letterlijk tijdens het schrijven van dit stuk dat ik nog mijn foliumzuur en vitamine D moet innemen)

  • Er zijn twee momenten waarop ik fysiek naar de kliniek moet voordat de behandeling gestart wordt. De eerste keer is om aanvullend (bloed)onderzoek te doen. Bij de tweede keer laat een verpleegkundige zien hoe je jezelf kunt injecteren met de medicatie (al denk ik wel dat deze tweede afspraak prima online kan, ik denk dat ze om legale redenen dit in persoon doen – al hoefde ik niet iets te tekenen)

Op dezelfde dag (16 september), heb ik mijn echo en hormoontest ingepland voor 10 oktober – het moet op de eerste/tweede dag van je menstruatie. Ook heb ik een afspraak op 25 oktober ingepland om met dokter Deen de resultaten van het bloedonderzoek te bespreken

·

9 oktober – Een vriend van met wie ik aanraking was gekomen was positief getest op Covid-19 – uiteindelijk moest ik dus in quarantaine gaan en mijn afspraak verplaatsen. Mijn echo en bloedonderzoek zou op 10 november uitgevoerd worden en op 25 november zou ik de resultaten bespreken


11 november – Ik kreeg mijn menstruatie en maakte een afspraak voor 12 november


12 november – Ik was een halfuur te laat voor mijn afspraak doordat de reis naar Leiderdorp me twee uur kosten (ik ben enorm slecht met openbaar vervoer) – dus plan je reis op tijd.



Ik kreeg eerste een echo – zie onderstaande foto – het was niet erg comfortabel, maar ook niet pijnlijk. Er werd me verteld dat ik 8 eicellen links had en 12 rechts. Dit waren normale aantallen. Het gemiddelde zit tussen 6 en 14 aan elke zijde.


Hierna wachtte ik voor een halfuur om bloed bij me af te laten nemen – hier was niets speciaals aan. Ik vroeg waar ze naar keken, het enige wat ik van het antwoord kon begrijpen was HIV en AMH.



25 november – Ik had net mijn afspraak met dokter Deen. Het was een ‘fijne’ (niet) dag, omdat ze in de war waren geraakt van mijn resultaten en dachten dat ik een actieve Hepatitis B infectie had. Ik schrok hier erg van, omdat dit zou betekenen dat ik mijn eicellen niet in zou kunnen vriezen en daarnaast ook nog andere complicaties zou krijgen. Ik heb uren gespendeerd aan het googelen van hepatitis B en dood, hepatitis B en kinderen. Uiteindelijk heb ik mijn huisarts opgebeld en een afspraak gemaakt om direct te testen op hepatitis B op 26 november – gelukkig belde dokter Deen me op 26 november en vertelde me dat het een fout was geweest en ik geen actieve infectie zou hebben en door zou kunnen gaan met het invriezen van mijn eicellen.



Mijn resultaten waren als volgt – ik ben getest op AMH, HIV, Hepatitis B en C. De AMH waarde was een stuk hoger dan de eerdere keren dat ik mijn AMH getest had (in Singapore een keer en twee keer bij Grip). Dit is niet per se alarmerend, omdat het normaal is dat AMH waarden kunnen fluctueren, vooral als de testmethode en de meetmethode verschillen. Zie mijn Grip resultaat hier


Mijn volgende afspraak staat voor vrijdag 10 december om te leren hoe ik mezelf moet injecteren aangezien de kliniek dit alleen face to face uitlegt. Ik hoop dat mijn menstruatie ook op 10 december is zodat ik niet nog een keer later hoef terug te gaan om de behandeling te starten.


10 december – Ik had een afspraak bij de verpleegkundige die me liet zien hoe ik mezelf moest injecteren. De verpleegkundige deed dit voor met een stressbal en dezelfde naalden als dat ik zou krijgen. De injectie hoor je in je buik te doen rond het gedeelde waar er wat meer vet zit – zodat je een kussentje hebt en de injectie wat minder pijn doet.


13 december – Ik kreeg mijn menstruatie en maakte een afspraak voor 14 december


14 december – Ik kreeg een andere echo en heb mijn medicijnen opgehaald. De dokter gaf me ook een injectieschema mee. Klik hier om een behandelschema van Viva Neo op hun website te zien. Mijn eerste injectie moest ik nog op dezelfde dag nemen. De eerste vier dagen moet ik Gonal F alleen prikken en daarna wordt Fyremadel vanaf dag 5 daaraan toegevoegd. Ik heb ook een vervolgafspraak gemaakt op 22 december om te zien of mijn eicellen aan het rijpen zijn.


Er zijn drie medicijnen die je volgens een vast schema moet gebruiken.


Gonal F wordt gebruikt om de groei van hormonen te stimuleren. Ik kreeg een dosering van 225 per dag voorgeschreven (je kunt dit op de naald aflezen). De naald is erg klein. Je moet jezelf elke dag rond hetzelfde tijdstip injecteren. Ik was begonnen op 14 december om 21.15.


Ik had een paar vrienden die er voor me waren om dit moment te vieren en me te ondersteunen. Het kan eng zijn als je jezelf moet injecteren, dus dan is het fijn om anderen erbij te hebben die je hierin steunen. Het injecteren deed eigenlijk niet echt pijn – het was minder pijnlijk dan de eerste keer dat ik mijn wenkbrauwen liet doen.




Fyremadel wordt gebruikt om de vroege LH piek te onderdrukken. Deze piek kan er namelijk voor zorgen dat je eicellen te vroeg springen. Deze injecties ben ik begonnen op dag 5, naast mijn Gonal F injecties.


De Fyremadel injecties moet je ook elke 24 uur injecteren. Je hoeft geen dosis af te meten, omdat je de hele naald moet gebruiken.


De Fyremadel injectie was een stuk enger dan de Gonal F injectie, omdat de naald iets groter was en het wat meer pijn deed. Direct nadat ik mezelf geinjecteerd had was er een klein beetje bloed – het was gelukkig niet al te erg. Ik had geen pleister nodig na mijn injecties






Het laatste medicijn is Decapeptyl. Decapeptyl wordt gebruikt om je eicellen te laten springen. Hiermee ben ik nog niet begonnen, omdat de arts je moet vertellen wanneer je hiermee moet beginnen. Vaak is dat x aantal uur voordat je de behandeling ondergaat om je eicellen te winnen.







Ik kreeg ook een kleine prullenbak mee voor mijn gebruikte naalden.


15 december – Om 21.15 mijn tweede Gonal F injectie genomen. Ik voelde geen pijn


16 december – Om 21.15 mijn derde Gonal F injectie genomen. Ik voelde niet veel pijn, maar ik voelde me wel een beetje opgeblazen – ik weet niet zeker of dit niet gewoon tussen mijn oren zit. Geen mood swings vandaag gehad


17 december – Om 21.15 mijn vierde Gonal F injectie genomen. Weer niet erg veel pijn, wel een opgeblazen gevoel – ik weet nog steeds niet of dit iets psychisch is. Geen mood swings


18 december – Om 21.15 mijn vijfde Gonal F en eerste Fyremadel injecties ingenomen. Fyremadel doet iets meer pijn dan Gonal F. De injecties vandaag doen meer pijn dan de afgelopen paar dagen – het is niet enorm pijnlijk hoor. Na de injecties was de pijn snel over


19 december – Om 21.15 mijn zesde Gonal F en tweede Fyremadel injectie. De injecties van vandaag deden wat meer pijn en bleven nog 30 minuten nazeuren. Ik voel me iets meer opgeblazen, maar het is niet al te erg.


20 december – Om 21.15 mijn zevende Gonal F en derde Fyremadel injecties. Net als de afgelopen paar dagen bleef de pijn 15-30 minuten na het prikken aanwezig, het was gelukkig allemaal nog te doen hoor. Ik voel me erg opgezwollen – maar dat zou ook kunnen komen doordat ik best wel wat had gegeten erna 😉


21 december – Om 21.15 mijn achtste Gonal F en vierde Fyremadel injecties. De pijn is een beetje als de afgelopen paar dagen. Alhoewel ik vandaag wel erg moe ben geworden in de middag. Ik heb toen een dutje genomen van 3 uur. Ook had ik een beetje buikkrampen, maar deze waren niet te vergelijken met de krampen die ik elke maand bij mijn menstruatie krijg


22 december – Mijn vervolgafspraak bij de kliniek was vandaag om te zien hoe mijn eicellen zich ontwikkelen en wanneer ze klaar zouden zijn voor het inwinnen hiervan.

Er waren 9 eicellen aan de ene kant en vijf aan de andere. Momenteel is de grootte van een eicel rond de 14 (ik weet niet meer wat de eenheid is). De juiste grootte om over te gaan op het winnen en invriezen van de eicellen is minimaal 17. Op het linkerplaatje zie je een aantal zwarte cirkels. Elke cirkel is een eicel.


Als een gevolg moest ik twee dagen extra Gonal F en Fyremadel injecties nemen. Ik moest terugkomen voor een volgende scan op 24 december.


Even ter zijde – de afspraken zijn enorm snel en er wordt geen tijd verspild met wachten. Dit is mogelijk een voordeel van Covid omdat afspraken nu heel strak gepland worden.


Ik weet niet zeker of het psychologisch was, maar ik voelde best wat beweging en een klein beetje kramp. Gelukkig was dit niet zo erg als mijn menstruatie.


Dus ja, terug naar de injecties!


Rond 21.15 had ik weer Gonal F en Fyremadel injecties geïnjecteerd. Het deed niet echt pijn vandaag, misschien word ik er beter in.


Ik merkte overigens dat mijn vaginale uitscheiding wat meer is dan normaal sinds de 6e dag van Gonal F.


23 december – Rond 21.15 heb ik mijn tiende Gonal F en zesde Fyremadel injecties. Ik zag een moedervlek en was benieuwd wat er zou gebeuren dus ik probeerde ter plaatse van de moedervlek te injecteren – IK RAAD DIT ERG AF. De pijn was zo erg dat ik de naald er uit moest halen om een nieuwe plek te kiezen. Daarnaast, de tweede injectieplek deed ook wat meer pijn dan normaal. Het doet trouwens ook wat minder pijn als je een volle maag hebt – dus eet voordat je injecteert. Vandaag was ik ook erg slaperig vanaf twee uur ’s middags. Het lijkt erop dat alhoewel ik geen mood swings of andere bijwerkingen ervaar, ik toch de hele tijd slaperig word in de middag – ik vraag me af of de injecties mijn schildklier (die al traag is) trager maken.


24 december – Het dutje dat ik genomen had gisteren had ervoor gezorgd dat ik tot 3 uur in de ochtend wakker was – mijn rare slaapschema komt waarschijnlijk dus door mijn eigen gewoontes dan door mijn hormonen die beïnvloed werden.


Ik ging naar mijn afspraak om 11.35 – vandaag moest ik iets langer wachten. Ik zag de dokter pas om 11.50. Dokter Deen was mijn hoofdbehandelaar, maar doordat zij druk bezig was had ik een andere arts die me verder hielp vandaag.


De scan liet zien dat ik 8 eicellen in mijn linker eierstok had en 8 eicellen in mijn rechter eierstok. Een aantal van de eicellen was groter dan 17mm, maar een paar ook nog iets kleiner. Eerst wou de arts me naar huis sturen voor een nieuwe echo over twee dagen, maar nadat ze mijn resultaten opnieuw bekeken had besloot ze om met in te plannen op 27 december voor het winnen van de eicellen. Spannend!






Als volgt kreeg ik nog een Gonal F injectie voor vandaag en twee Fyremadel injecties voor vandaag en morgen. Daarnaast kreeg ik ook twee injecties van Decapeteyl die ik 35 tot 36 uur van tevoren moest gebruiken. Dit is erg belangrijk.


Ik kreeg ook een verklaring die ik moest ondertekenen voordat ik de behandeling kon ondergaan. In de verklaring stonden dingen zoals dat ik moest betalen om mijn eicellen te bewaren, richtlijnen omtrent bewaren, etc.


Ik ging erg enthousiast naar huis, omdat ik eindelijk een datum had!


Toen ik thuis kwam wou ik rond 21.15 mijn laatste Gonal F injectie nemen, om er achter te komen dat ze op waren! WTF? Dus wat er eigenlijk gebeurd is, is dat ik eerst twee dozen van Gonal F had en er in elke doos 4 naalden zat. Toen ik de derde doos kreeg ging ik er van uit dat hier ook vier naalden in zaten, terwijl dit er maar twee waren. Ik dacht natuurlijk dat ik er maar twee gebruikt zou hebben en dus nog twee naalden over zou hebben. Echter, alhoewel de dozen hetzelfde zijn, was het aantal naalden dat niet! Een sullige fout van mijn kant, ik had moeten weten dat het raar was dat ik voor de eerste 8 injecties 600 moest betalen en maar 150 voor de laatste 4. Het lab had het ook niet door – dit komt deels denk ik doordat ik zelf zo zelfverzekerd was over het aantal naalden dat ik nog over had.


Dus probeer mijn paniek even voor te stellen – ik bel direct Viva Neo’s noodlijn en de aardige persoon die mijn telefoontje aannam vertelde me direct dat het geen probleem hoefde te zijn. Gonal F is namelijk de eerste paar dagen vooral erg belangrijk en werken nog 5 dagen na de laatste injectie – dus alhoewel mijn situatie niet ideaal was, was het ook niet zo slecht als ik initieel gedacht had. Aan de andere kant, de Fyremadel was super belangrijk om te nemen, omdat deze ovulatie vertragen – als je deze vergeet te nemen en je eicellen rijpen om te ovuleren heb je eigenlijk alles voor niets gedaan. Phew.


Dus ja, probeer wel iets voorzichtiger te zijn dan ik – ik vind het maar een sullige fout – gelukkig zijn de gevolgen niet al te groot.


Groetjes.


Ik kan niet wachten tot zondag



25 december – Om 21.30 heb ik mijn laatste Freyamedal geinjecteerd. Om 22.30 heb ik de twee trigger shots Decapeptyl geinjecteerd. De naalden hiervan waren iets groter dan de Freyamedal. Alhoewel de prik niet echt pijn deed, kreeg ik na de prik wel een beetje last.

Dat komt doordat de Decapeptyl injecties meer vloeistof bevatten en ik onder de priklocatie een soort van ‘vulling’ voelde. Wederom, geen ondragelijke pijn.


26 december – Geen injecties ingepland. Mijn maag en eierstokken voelen zeker opgezwollen. Ik heb een iets grotere buik, geen gewichtsschommelingen.


27 december – D Day

Normaal neem ik het openbaar vervoer naar de kliniek, maar omdat de behandeling vandaag wordt gedaan heb ik een vriend gevraagd om een te brengen. Ik ben erg blij dat ik dit gedaan had, want het weer was erg slecht. Dus een grote shout out naar Frank, dankjewel voor de enorme gunst.


Zoals mij geadviseerd werd had ik twee 500mg paracetamol ingenomen in de ochtend. Ik kwam bij de kliniek aan om 09.00 en werd naar binnen geleid om 09.10, vijf minuten voor mijn afspraak. Ik checkte in op de derde verdieping (bij de balie) en werd naar de tweede verdieping gestuurd (waar het lab en de behandelkamers zaten).


Daar werd ik verder geholpen door Eloise, een lieftallige verpleegkundige. Zij nam mijn profiel met me door en dubbelcheckte nog al mijn medicatie. Daarna kreeg ik een infuus aangelegd aan mijn linkerhand – dit is waar ze morfine inspuiten voor de behandeling.


Hierop werd ik naar de uitslaapkamers gebracht (de plek waar je ook twee uur doorbrengt na de behandeling) – vergeet niet om een deken mee te nemen. Ik had me ondertussen omgekleed en een comfortabele badjas aangedaan (die ik van de kliniek gekregen had).


De dokter kwam rond 09.40 en vroeg me dezelfde vragen als de verpleging. Daarna gingen we beginnen.

Ik kreeg mijn eerste shot morfine, ik had dit nog nooit eerder gekregen – het werkte al binnen 10 minuten. Eerst voelde ik me een beetje dronken, maar dit gevoel ging langzaam aan weg.


De behandeling was rechttoe, rechtaan. De dokter bracht een echosonde eerst in, daarna een naald – deze voel je een klein beetje prikken / druk geven. De naald is verbonden met een zuigapparaat en buisjes waarin de eicellen en vloeistoffen in opgezogen worden. Ik had best wel wat eicellen, dus de behandeling duurde iets langer. Ik had ook en tweede morfineshot nodig.


Je voelt het wel pijn doen, maar niet ondragelijk. Ik zou een 6 op een schaal tot 10 zeggen – wel met morfine.


Ik geloof dat de hele behandeling ongeveer 20 minuten duurde – ik hield de klok niet in de gaten, omdat ik was suffig was. De dokter en verpleegkundige waren geweldig – ze bleven constant contact met me houden om te kijken of alles nog goed ging.


De rode vloeistoffen in de buizen omvatten mijn eicellen. Ik vroeg waarom de buizen rood waren en de arts gaf als antwoord dat ze normaal de kleur van urine zijn, maar doordat je met de naald door de follikels heen moet prikken (eizakjes) kan het gebeuren dat er wat bloed bijkomt.





Ik was nog steeds een beetje duizelig door de morfine, maar de verpleegkundige liep met me mee terug naar de uitslaapkamer. Na de behandeling bloed je nog een beetje na, dus neem maandverband voor de zekerheid mee. Ik lag ongeveer anderhalf uur op de uitslaapkamer. De verpleegkundige kwam twee keer nog mijn bloeddruk checken en vragen of ik pijn had. Na ongeveer 45 minuten kwam de arts en vertelde hij me dat er 23 eicellen opgezogen waren – hoera! Maar de dokter wist ook niet zeker of de eicellen allemaal goed genoeg waren om bevroren te worden. Het kon namelijk nog 2 dagen duren voordat de analyse gedaan was.


Het voelde zeker weten alsof ik een behandeling ondergaan was – ik voelde me best oncomfortabel en liep rond als een schildpad.


Ik rustte nog een uur uit waarna ik mijn spullen inpakte en huiswaarts ging. Ik kreeg ook twee documenten mee, in de eerste stond wat er vanaf nu met mijn eicellen zou gebeuren. Het tweede document kreeg ik voor het geval ik naar het ziekenhuis moest met spoed. Toen ik thuis kwam nam ik twee paracetamol en ging ik voor de rest van de dag liggen op de bank. Ik voelde zeker wel wat pijn, mijn eierstokken voelden ook wat opgeblazen. Bij het niezen of hoesten voelde ik de pijn doorschieten naar mijn eierstokken.


Vervolgens kreeg ik een email van het lab in de middag met het bericht dat ze 19 eicellen in konden vriezen. Yay! Met 19 eicellen heb ik ongeveer 79% kans op een geboorte als ik besluit om de eicellen te gebruiken.



Een vriend kwam daarna nog langs en spendeerde een aantal uur met mij. Daarna had ik nog een 6 uur lange dutje gedaan – ik was gewoon weggevallen – veel te slaperig.


28 december – Ik werd vandaag wakker en voelde eigenlijk geen pijn meer, zelfs als ik nies. Ik denk dat ik op 85 of 90% van mijn normale ik. De kliniek belde me in de ochtend voor een check-in en om te dubbelchecken of alles nog oké was – dat vond ik erg lief.


Ik had toen ook direct een vervolgafspraak voor januari ingepland.


Op dit punt ben ik voor 95% van de behandeling door – alleen nog de vervolgafspraken en wachten tot mijn menstruatiecyclus weer regelmatig wordt.


1 januari – Vandaag kreeg ik mijn menstruatie. Ik had een hevige flow. Normaal heb ik de dag ervoor al buikkrampen, maar nu had ik zelfs op de dag van de menstruatie geen krampen. Daarnaast, mijn normale cyclus zou eigenlijk op 10/11 januari aflopen – maar omdat ik dus de ovulatie getriggerd had met injecties werd me al verteld dat ik de menstruatie binnen een week na de behandeling kon verwachten


2 januari – Hele heftige buikkrampen, heavy flow


3 januari – Niets


4 Januari – Lichte flow


5 Januari – Mijn menstruatie lijkt ten einde


8 Februari Ik heb mijn tweede menstruatie na de behandeling gekregen. Het duurde 38 dagen vergeleken met mijn eerste cyclus. Dus dit is een beetje aan de lange kant aangezien normale cycli tussen de 23 en 35 dagen horen te duren en nooit meer dan 2 tot 3 dagen horen te verschillen.


De timing (8 februari) valt meer binnen mijn originele menstruatiecyclus voordat ik mijn eicellen in liet vriezen, het zou dus kunnen dat het weer terug gaat naar het oude schema.


Mijn buikkrampen waren vandaag ook erg heftig vergeleken met wat ik vroeger had. Ik krijg normaal altijd de heftigste krampen de dag voordat ik de eerste dag van mijn menstruatie heb.


Anders dan dat mijn schema anders is, lijkt het voor de rest best normaal. De uitslag op mijn huid die ik de vorige menstruatie had lijken ook weg te gaan. Gelukkig.


Ik denk dat mijn cyclus vanaf volgende maand weer normaal moet zijn – ik hou mijn vingers gekruist.


15 maart 2021

Mijn menstruatie begon weer. Dit is de derde cyclus nadat ik mijn eicellen liet bevriezen. Het is 35 dagen sinds mijn laatste cyclus – dus mijn menstruatiepatroon is nog niet de oude.


Mijn menstruatie duurt nu 5 dagen – deze keer is het ook veel lichter.


Volgens Natural Cycle zou mijn volgende menstruatie rond 15 April moeten zijn – ik hou het in de gaten.


Overig

Ik moet eerlijk zeggen dat ik waarschijnlijk een van de gelukkigen ben die geen erge bijwerkingen kregen van de behandeling. Ik heb namelijk op het internet best wel wat horror verhalen gelezen over de ervaringen van anderen, dus zoek verschillende verhalen op. Mijn ervaring zal zeker verschillen van die van jou.


Naast voordelen zijn er natuurlijk ook nadelen bij het in laten vriezen van je eicellen:

  • Je hebt geen garantie dat je kinderen zult krijgen. Zelfs met 19 eicellen is mijn kans op een succesvolle zwangerschap 75% tot 79%.

  • Het is best duur. Nederland is waarschijnlijk één van de goedkopere plekken om de behandeling te ondergaan. Ik heb ongeveer iets minder dan 3000 euro uitgegeven. In het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten kunnen de prijzen zelfs boven de 10.000 liggen. In bepaalde landen is de behandeling ook verboden, zoals Singapore. Taiwan en Thailand hanteren een prijs van ongeveer 3000 Amerikaanse dollar en Australië 8000 Australische dollar.

  • Je kunt heftige bijwerkingen ervaren – denk: mood swings, ovariële hyperstimulatiesyndroom (OHSS), heftige pijn, etc.

  • Het kan ook voorkomen dat je weinig eicellen krijgt – dan moet je meerdere rondes doen.